Over de oncontroleerbaarheid van de vrouwelijke goesting

Niets.
Niets.

Niet meer schilderen.
Geen poëzie meer.

Niet meer denken.
Niet meer schrijven.

Geen televisie meer.
Geen boeken meer.

Niet meer lezen.
Niet meer lachen.

Niet meer ademen.
Niets meer.

Niets.
Momenten van genot.

Die mij genadeloos achterlaten.
Die alles op de helling zetten.

Genot.
Liefde.

Liefde die alles op de helling zet.
Niets meer verlangen.

Niets dan liefde.
Alleen maar verlangen naar liefde.

Alleen maar verlangen naar genot.
Niets zijn.

Niets.
Ze trok mij aan als een handschoen.

En vertrok.
Alles van waarde kent leven.

(20.06.01)

|||||