Continentendrift

De blanke man heb ik afgelegd.
Nu sta ik naakt, en lommerloos te kijk.
In Europa ben ik niemand, in Amerika eerder niets.
Zonder huid ben ik onthoofd.
En als kind van alle verenigde culturen, sta ik overal tentoon.
Want nergens valt mijn hoofd in een afvalbak van regels.

Blank zijn was tot nu toe:  zelfbegrip, om niet te begrijpen wat vanzelfspreekt:
de woede van een kind, het verlangen van een vrouw, de onmacht van een slaaf.

Blank zijn was tot nu toe:  reusachtige projecten, hybride theorieën:
om de angst voor de dood te verjagen, de taal van het lichaam, de waarheid van ziekten of dromen.

Blank zijn was ook en vooral:  de wereld onderwerpen aan veelvuldige abstracties,
om heel de wereld te herleiden tot niets, of één idee:  verhandelbare waarde.

Blank zijn:  het is niet meer gemakkelijk.
Als blanke ben ik weerloos, en machteloos, en weinig.
De naakte zon is een brandpunt van schuld.
In Azië, in Afrika, overal ben ik niets.
Dus rest mij slechts toekomst.  Het Pangaea van de droom.
De drift van een nieuwe bevolking.

(22.10.02)

|||||