Het altijddurend verbond*
Dik zwart haar, dat blinkt als al die boekenruggen.
Haar nabijheid, als boek dat voor mij openvalt.
Het valt niet op dat ze kijkt, dat ze wacht, dat ze inschat wat ik wil.
En inderdaad, mijn handen gaan reeds koesterend tekeer.
Mijn ogen stijgen op, naar de orbitale slogan van haar achterflap.
Ik wil haar. Mijn glimlach ontvalt mij als een leeslint,
en ze schreidt vooruit, als de zuchten van een bladwijzer.
Ik volg haar. Ze wacht op mij. Onze blikken kruisen. Ruggelings.
En scannen onze lippen - ze gaat naar buiten. Bib, straat, theater.
Nu!
(06.09.02)
Creative Commons :: Some rights reserved :: BY/NC/SA :: Biezon (1972-2011)
