Het stille geweld van de vrede

De kreunende daken, de gorgelende nacht -
nacht, nacht, nacht, als ijs over de straten,
als wind over de landen, tweestrijd, tweesprong,
eisprong van haat en ellende.

Willekeurig verwrongen, dierbaar gebrandmerkt:
de tijd staat stil in haar wonden.
Geen beweging, geen onraad:  huiver, lust, onrust.
Het tijdperk van de angst is voorbij.

Dit is de eeuw van verbijstering - paniek, ontsteltenis -
wij die onszelf bevriezen,
wij die onszelf begraven -
wij die ontsnappen aan de tijd om niet te bestaan.

Vergeving:  hoe?  Leven:  waar?
Schoon genoeg, schoon genoeg.
Schoon genoeg van de stilte, schoon genoeg van de leugen,
schoon genoeg van de misdaad, het bedrog, de afgedwongen ijver.

Zevenduizend maal is onze schuld betaald, zevenduizend maal!
En nog moeten wij wroeten,
nog moeten wij dokken!
Genoeg, dit is het tijdperk van genoeg!

(22.10.02)

|||||