La chose

Kwakende ellende is één ding.
Vliegende miserie is iets anders!
En dát ze vliegt!
Ze hangt in de perenboom.
Ze staat in de gazet.
Ze staat in de sterren.
Ze valt in het toilet.
La misère la mieux partagée du monde.
De solidariteit van het ei, en de leguaan, en de blauwbaard, en de vliegende stokvis.
De miserie is alomtegenwoordig.
In de supermarkt.
In het autopark.
In het autosalon.
In de rijen van het OCMW.
(Bij uitbreiding, reeds om drie uur ’s nachts!)
In de vuilnisbakken, van het grootste dorp, de kleinste stad.
De miserie scheert door telefoonkabels, over de oceanen, door de lucht, in radiogolven, elektrische stroom, in kernfusie, in kernsplitsing…
Overal miserie.
Overal de miserie van het bewustzijn.
Het gespleten bewustzijn.
Zelfs leguanen leren kakken.
Zelfs peren leren vallen.
Jan Modaal gaat virtueel.
Pier Jan Pol zweeft door de ruimte.
Gelukkig is de aarde onbewoonbaar.
Stel u voor:  het heelal was nooit ontdekt.
Zou de grasparkiet dan vis eten?
Zou de bergmarmot radiatoren bouwen?
Zou de Berendrechtse wandluis Amerika ontdekt hebben?

(15.10.02)

|||||