Op verzoek van een weids
panorama.

Dichters willen wel eens wisselen,
tussen boek en werkelijkheid, een gedicht
bedisselen, thuis, of op het strand,
meesmuilend, de taal een hak zetten.

Speels, of in een weide zeggen, “Haaikoe!”,
en verder lopen, trots, en niet als fiere bezitter
van alles waar het woord voor staat,
maar oog in oog met de kauwende inspiratie.

(09.08.02)

|||||