Opa

Steeds meer verdriet,
dat mij doortrekt, in mijn slaap, in mijn dromen.

Steeds meer woede,
die mij overmeestert, en opscheept, met harde woorden.

En dwingende inzichten.
In pijnlijke ziekten:  dure verspilling, de waan van de strijd, de macht van de macht.

Het verdriet barst in mij open, met de schoonheid van mortiervuur.
En bij alles wat voorafging, sta ik heel geregeld stil.

Als het koers is.  Op café.  Als niemand van hem spreekt.
De kastanjes, de radijzen, de dahlia’s.

(10.07.02)

|||||