Paradis artificiel

Dit is instantrevolutie.
Hier is lang niet over nagedacht.
Dit is gewoon stilstaan.
En stilstaand vooruitgaan.
Hier stopt de tijd.
Leven.  Begint hier. Nu.  Vergeten.
Oei, te laat op het werk.
Oei.  Vergeten:  kusje, wang, vrouw.
Oei:  kindje, bank, school.  Vergeten.
Kijk!  Vogeltje, zoef!
Kijk!  Auto.  Boem!
Boem!
Hihihi.
Dit is het lied van twee kroppen salade, in de greppel van Electrabel.
Dit is het lied van schommels op straat.
Dit is het lied van auto’s op het dakterras - bruingebrand, cocktails inclusief.
Dit is het lied van huizen zonder dakgoot, omdat de regen rechtstreeks in zijn ton valt.
Dit is het lied van honderd handen op één buik, omdat twee handen te weinig zijn.
Dit is het lied van groene luchten, omdat blauwe te vervelend werden.
Kijk:  een vliegende giraf!
Die gaat vast solliciteren.
Die vindt vast een nieuwe baan.
Hij moet wel.  De nekken worden afgeschaft.
Hihihi.
Pas op!  Een snorkelend huis!  Ja, met open vensters?!
Dat zal wel gauw verdrinken, zo zonder vloerverwarming en automatische schuifdeuren?!
Het is gewoon schandalig!

Dit is de revolutie.
Iedereen komt op straat.
Mannen hebben borsten, en vrouwen hebben piemels.
Operaties zijn gratis en volkomen overbodig -
alle genen staken, op reis, gedevalueerd of afgezet, gereaffecteerd of gerecycleerd:
maar niet meer van toepassing, niet constructief genoeg, negatief ingesteld, hoogst verwarrend, die genen, vol fouten, te vermoeiend, te traag, te eigenzinnig -
schup erop, weg ermee - gesloten opvangcentrum, virtueel eiland, supernova’s op visite -
ja, met groetenkaartjes, en gouden handafdrukken -
je weet maar nooit, met vreemde wezens of zo, of buitenaardse planeten, in de ruimte, ver afgelegen weg, of heel dichtbij,
hier misschien, vlak onmiddellijk in de buurt -
onlangs kwam er een labo op bezoek, daarin woonden drie heelallen, echt waar, zelf niet gezien, maar helemaal zelf gemaakt, en ik dacht:
een zeemeerwoelmuisrat:  dat kan er ook wel af vandaag -
ik heb tenslotte hard gewerkt, al die jaren, meer dan honderdveertig jaren, en nog niet afgedankt verdomme -
ja, ’t is een schande, een echte schande,
maar ja, we hebben het zelf gewild:  dit is revolutie, een mens moet weten wat hij wil.
Twee miljoen revoluties:  dat moet je verdienen elke dag.
Of opstoken.
Of bij de vaat zetten.

(15.10.02)

|||||