Nostalgie (naar moeilijke tijden)

O, de tijd dat het simpel was.
Het was niet simpel,
maar dat lijkt nu zo.
Samen zijn.  En samen blijven.

Vrijen, of doen alsof -
in elk geval:  zij, kwam.
Het was soms moeilijk.
(Of dat lijkt nu zo.)

Ik kon mezelf verwensen.
Ik kon dat uitwerken op haar.
Soms, haar verachten.
Haar lessen spellen, hartsgrondelijk haten.

Dat was zo gemakkelijk, zelfs comfortabel.
Want ze bleef.
En kwam altijd terug.
Ze zag mij graag.

Of ze deed alsof,
maar op bevredigend wijze.
Dat was gewoon, zo.
Dat was allemaal normaal.

En nu is ze getrouwd.
Dat is ook normaal.
En ze telt de armpjes aan haar vingers.
En ik denk aan haar.

En alles is goed zoals het is.
Ik hou van haar.
Dat is normaal.
Ik hield van haar.

(28.12.04)

|||||