Aanstaand verlies

Het is altijd rillen en beven.
Beginnen.  Herbeginnen.
En de muze aanroepen.  Of de toekomst.
De lokroep van vonkend geluk.

De maag, die in haar logica het wervelen benadert.
Hier, de orde van de dwangbuis taal.
Hier, de spanvorm van een dronken vat.
De summiere beteugeling van losbandig, loslippig leven.

In de wachtzaal:  angst, terreur, paniek.
In de kraters van opgeslagen rijkdom.
De muze aangrijpen.
Als een vogel een tak.

Om beter en hoger te vliegen.
Vleugels, als de poten van een lijf.
Het herbeginnen is begonnen.  In aantocht.
Zelfs slapend blijven vogels overeind.

(29.04.06)

|||||