Afgeleefd

Woede is echt geen remedie.
Een beetje razen, in een glas zonder bodem.

Van scherven is geen sprake, want alle glas is dun geworden, bijna zand, verschaald.
Op die omtrek loop ik, van verstofte steen, van verpulverd stof, van oplossende lucht.

Geen wonder, dat mijn derde been een stok is die mij wankelend betreedt.
Want ik leun op de wil om te sterven, om alles te laten, achter te laten.

Niet de wereld, niet de mensen.  Maar alles wat ik word, alles wat de wereld africht, de mensen afjaagt.
Ik ben mijn eigen gevangenis.  En woede is een doorkijkslot.

Woede is altijd een remedie.
De eerste druppel, op de korsten van gebarsten grond.

(05.05.06)

|||||