Anorexia felix

Al bij al, dat ze het niet goed weet.
Gevangen in het keurslijf van de droom:
een job, een man, een kind.  Maar vechtend
spreekt haar lijf met een andere taal.

Gevangen, in de toonbank van haar borsten,
gekluisterd, aan de ronkende vorm van haar kont:
met woorden en dingen - mode en grillen,
versterkt ze de vrouw die haar bewoont.

Maar zo broos, zo breekbaar, zo bevend,
onderhuids verscholen in kwellende twijfels.
Zoals ze soms de honger verjaagt,
soms de nacht verteert, met kots en en walg.

Zo mooi, in haar eigen zorgen talmend,
altijd beschikbaar voor wie haar benadert,
altijd behulpzaam, schoorvoetend de suggestie
van anders, beter leven - gewoon vrij.

Waar ze van droomt, wars van de wereld,
en werkelijk gezadeld in talenten, die nu verbleken,
wegkwijnen, onder familiedruk.  Een instrument,
een camera, een podium:  dat zijn smachtende vrienden.

Ach, dat de tijd komt.  Dat ze het weet,
maar nooit met zekerheid.  Dat ze knap is.
Dat ze alles in haar mars heeft wat een man verlangt.
Dat ze de strijd moet voeren, maar tegen haar dromen in.

(22.07.06)

|||||