Bouwwerf

Ik wantrouw jouw tengerheid.
Want ik ken de ringen van magere spieren.

Ik wantrouw jouw goesting.
Want ik ken het drijfzand van de verwachting, de tol van stilstaand plezier.

Ik wantrouw jouw manier van praten.
In lange zinnen, schuilen korte pauzes, die alles verraden wat je niet zegt.

Maar jouw hete lippen, jouw zachte wenken, jouw heimelijke strelingen:
verraden alles wat ik wil verbergen:

mijn tengerheid, mijn goesting, mijn gladde taal.
Ik ben de wachter van de spouwmuur.  En zweet de isolatie uit.

Breek door mijn schaduw, en verzin het licht, de ruimte, de leidingen.
Bewoon mij, dans, op de planken van het stevigste hout.

(05.05.06)

|||||