De moorden op Joe, Luna en Oulemata

Want dit zijn symbolische momenten.
Momenten om op te staan.  Op te roepen.  Op te stappen.

Naar een wereld zonder racisme.  Naar een wereld zonder haat.
Naar een wereld die culturen daadwerkelijk verenigt.

Lange, stille marsen.  Of schreeuwerige columns.
Collectieve verantwoordelijkheid.  Schuld, woede, verontwaardiging.

IJdele leuzen, loze gevoelens.  En veel vooroordelen.
Eens te meer een vertekening, een bevestiging, een versterking:

van de angst van de kleine man.  Van de macht van de iets grotere, kleine man.
Van de terreur van dezelfde cultuur.  Die te pas en te onpas:

opstaat en oproept.  Oordeelt en veroordeelt.  Verwaarloost.
Het verlangen.  Rechtvaardigheid.  Het kind, het leven.

Dat kantelt, en stolt, in verdriet, of haat.
Die gebald wordt in de ander:  de vreemdeling, de racist.

(27.05.06)

|||||