Dissociatie

Opnieuw de smalste vorm van mezelf.
Pen, stoel, slaap.
En de dagen doorstrompelen.

Opnieuw in de vorm van mijn eenzaamste leven:
een gemalen speld die zijn punt likt,
doornen die smeken om bijtend zuur.

Opnieuw in de kleinste omtrek van mezelf.
Een gedachte groot, in een pezig lijf.
Happend naar licht, in het holst van de nacht.

(29.08.06)

|||||