Enkel mens

We zijn nu alletwee volwassen.
Twintig jaar trouw.  In het negatief.
Elkaar missen, ik haar, zij mij niet.
Leven, maar met de reserves van het overschot.

Haar zien, is nog altijd:  stoppen, stilstaan,
huiveren.  Haar omhelzen is:  rillen,
beven, huilen.  En nog altijd, nog steeds,
met dezelfde verte in haar ogen,

met dezelfde schuiven in haar stem.
Nog altijd, zegt ze, gelooft ze, verbiedt ze:
"Als ik ja zeg, ben je weg."
En ze laat mij, en ik ga, en zo is het.

(13.07.06)

|||||