Knoopsgat

Mezelf oppeppen, om haar uit te maken.
Mezelf klaarstomen, om haar goed op haar plaats te zetten.
Lijstjes maken, van wat ik moet zeggen.
Gebaren oefenen, die woorden kracht bijzetten.

Maar nog voor dat gesprek.
Nog voor die verheven ruzie.
Nog voor de afloop van dat conflict.
Rijst de liefde in mij op, zoals eertijds, een mooie wolk, boven Japan.

Mijn woede leeft nu voort in stof.
Mijn verwarring is besmettelijk.
Ik lig als lijk tussen geparfumeerde doden.
En moet dringend opstaan, en gaan werken.

(28.08.06)

|||||