Noblesse oblige

Het wordt een gewoonte.
Niet meer verlangen.
Maar verlangen naar beelden.
En dus:  dood zijn.
Want beelden zijn dood.

Mijn schedel is een scherm,
dat ik met harde seks bewaak.

Het is een triestige gewoonte.
Niet meer geloven.
Niet meer vertrouwen in mezelf.
En alle licht, dat aan mij ontsnapt,
in een doos stoppen, samen met communieprentjes.

De dood is een film,
die ik met natte vingers afspeel.

(07.06.06)

|||||