Op zoek naar de nooit gevonden parochiezaal

Het is altijd wel tof om uit te gaan.
Het rare is alleen dat asfalt verandert in wit zand,
en gevels worden fata morgana's.

Mensen worden palmbomen,
die zwaaien met pintjes en sigaretten,
of de schubben van hun stam.

Geef toe:  dat is een vreemd zicht.
Dat ik daartussen sta, met kleren aan,
en een blik die op zoek is naar een meetlat voor de horizon.

Desalniettemin:  ik blijf volharden.
De horizon bewandelen.  Vriendelijk blijven,
tegen wapperende palmbomen, en hun vriend, de wind.

En vooral, tegen mezelf:  omdat ik zo hard opval, als korrel zand in de woestijn.

(28.08.06)

|||||