Tact

Poëzie is ook altijd:  op afstand bestaan.
Zoveel weten, zoveel kunnen, maar nooit op het juiste moment.

En dus:  postuum verschijnen, op momenten die anderen eer aandoen.
Altijd op tijd, altijd raak.

Maar in het leven:  gemeden, verguisd.
Altijd de speelbal van blindere krachten.

Dat alleen al, is een bron van poëzie.
Een poging poëtisch te bestaan, in het blinde leven zelf.

(28.08.06)

|||||