Uitval

De schade is niet meer.
Van voorzichtige twijfel tot helemaal niets.
Een kleine siddering, een vertederd hunkeren.
En af, terug naar woede.  Koud, stil, hard.

Deze liefde wacht niet langer.
Want haar ogen, en haar benen, zetten vurige passen,
richting:  huis, richting:  bed, richting:  in.
Haar liefde is oprecht, spontaan, beslist, naïef.

Maar ik voel niets - geen wenken meer.
Ik vang het botsen met de bijl - bewegingloos.
En mijn humeur klieft door de ruimte - vastgeklemd.
Deze liefde is niet meer.

(21.05.06)

|||||