Verrassing

Woede is woede.
Vreugde is vreugde.
Ik ben daarin een simpel mens.

Maar mijn liefde, had ik getoond.
En mijn woede, had ik gemaild - om haar opzij te zettten.
En sindsdien ging zij voor mij opzij.

Altijd beducht voor mijn woede.
Of ik nu vrolijk was, of blij, of lief.
Altijd op de vlucht:  voor mijn nabijheid.

In haar brein werd ik een leugen.
En die leugen barstte open, als de man die ik niet ben.
Die man zag haar graag - het was alsof hij thuis was.

(18.08.06)

|||||