De avonturen van Don Biezon

Ik ben wel eens een speld geweest.
Ik was zelfs kleiner dan een speld, maar dat doet verder niets ter zake.
Wat telt, is dat tot punt gebalde leven - waarom?
Dat zich oneindig hemelrijk verwijderen,
van elke door een zintuig geplande genoegdoening.

Ik ben wel eens een boom geweest.
Ik was de boom die rotsvast geloofde in zijn wortels.
Nu:  die wortels waren bijgeloof.
De schijn van een proces - de kruin bleek een luchtbel in de aarde.
Dat was dus heel hard blazen, op zeepsop onder water.

Dat waren spannende tijden.
Nu:  ik durf wel eens een oog iets verder opendoen.  (Het is een begin, maar alvast een begin.)
Voorlopig heeft alles nog dezelfde kleur.
Maar ik voorzie spannende, grafische explosies.  (Therapeutische hardnekkigheid.)
(Met een oog dat kijkt, wordt verbeelding bruis.)

Het gaat over de weg van een beker naar de regen, en terug.  (Maar dan met een andere boog.)

(16.01.07)

|||||