Valentijnsroes

Er is wel eens een man onthoofd.
En dat wordt nu gevierd.
Met rozen, en mannen in de rij.
En kaartjes, van onbekenden.

We denken aan Cupido,
die pijltjes schiet.  En heel veel pijn.
Of gebroken harten.  En wachten, wachten, wachten.
Al slaat dat nergens op - dat wachten.

Ik denk aan ogen, die schommelen als borsten.
En aan handen, die stralen als barstende vijgen.
Ik denk aan voeten, die tollen van het draaien.
En aan poëzie - die ontbreekt, net als hij van pas komt.

15.02.07