Bij de dood van H. Claus

Het is nu gedaan.
De krekels zwijgen.
De raven zijn zwarter dan ooit.

Geen bliksems meer. Geen rivieren.
Je rommelde maar wat - gescharrel
in het donker. En nu ben je uitgerommeld.

Geen dood meer. Geen gereutel,
geen geprevel. Alleen nog woorden,
en papier, zonder voorzichtige adem.

Zo ben je stout gestorven.
Als de leugen die je niet wou betekenen.
En weet je: dat ik door jou de kringloop van het woord ontdekte.

Zo leef je op, steeds weer. Zo blijf je.
En weet je: ik kak er op. Jouw eigenwaan, jouw adeldom.
Dat je mag rotten in de glorie die jou toekomt.

Zo blijf je - een aandoenlijke dwarsligger.

(19.03.08)

>> Coïtus