Ontmoeting met de dichteres

Haar neus stak er werkelijk uit.
En ze begluurde mij, als twee ogen boven water.

Schijfjes ijs, die lippen. Op elkaar geperst.
Duidelijk de spinvork van aarzelende dromen.

"Alles wat je zegt, ben je zelf."
Dat las ik, in mijn ogen.

"Ik ben namelijk ook dichteres."
Dat zei ze. En ik knikte beleefd.

Waarempel. Haar woorden leken dunne sneetjes stoom.
En haar gezicht verkreeg een nog blekere glans.

|||||