Enkel verblinding

"Dichter dan dit, kan een mens niet geraken", zei ze.
O jawel, hoor. Een mens kan heel ver weg zijn.
Ook als speeksel samenklit,
kont en kut op dreef geraken,
zweet verhit en opgloeit, plakt,
vel aan vel, schurend en botsend,
glijdend en pokend, knedend
en grijpend, kijkend, en strelend, lief -
ook dan kan een mens heel ver weg zijn.
Als een te kleine knoop in een groter gat.
Als de inhoud van een gloeilamp in een vuurzee.
Dan maar de rug van de taal op.
Om uit te zoeken wat talmt, stottert, spreekt.
Een beetje meer licht in de dwangbuis van het lichaam.
Een beetje dichter bij de waarheid:
Dat er geen dwangbuis is, en ook geen licht.
Enkel plezier. Dat brengt ons dichter bij elkaar.

|||||