Duindoorn

Het oranje van duindoorn. 
Er is iets met duindoorn. 
Er is iets met de kleur van duindoorn. 
Oranje dat openbarst, drupt en gutst 
in de bek van vogels, in mijn mond. 
Iets van de tijd, iets van de tijd 
dat in mij opvliegt, openstuift -
de smaak  van duindoorn,
het sap van duinen in mijn bloed. 
 
Er is iets met duindoorn. 
De geur van duindoorn. 
Er is iets met de geur van duindoorn. 
Het oranje dat ook een beetje wit is. 
En geel, en nooit bijna rood. 
En alle geuren van die kleuren, 
die in mij openwaaien - sap dat mij doordrenkt. 
Dat nu niet meer te vinden is. 
 De duinen zwermen als doornen om mij heen.

|||||