Extase

Ik zou de wolken willen zijn, damp kunnen worden, regen kunnen worden, 
lieflijk wit of dreigend zwart, of wollig, poezelig, mollig grijs. 
 
Ik zou de zee van het strand willen likken, 
en alles wat het water weerspiegelt, oplebberen en aflikken. 
 
Ik zou even soepel willen zijn als de kam van een golf. 
 
Ik zou een korrel zand willen zijn, razend langs de duinen, 
of gezellig onder elkaar, wegzinken naar een laag van de aarde. 
 
Ik zou de wind willen zijn, schipperend tussen de wolken, zwiepend 
tussen de golven, glijdend over het water, soezend in iemands oor. 
 
Het goede nieuws is: als ik heel goed luister, dan ben ik dat toch 
een beetje, ooit geweest, helemaal, en ooit terug, helemaal, en nu nog altijd.

|||||