Recepties

Ik hou niet van dichters die zo willen gezien worden:
als dichters. En zelf schuw ik erkenning,
zoveel mogelijk. Dat maakt mij onherkenbaar -
"Jij, een dichter?" - dan wordt er meestal hard gelachen.

Dan voel ik mij kwetsbaar, en eenzaam,
en dan weet ik: als mens spreek ik niet
tot de verbeelding. Maar dat de wereld hierdoor
openligt. Dat ik mij daardoor niets inbeeld.

Dat ik onverdacht kan luisteren. Dat ik dus altijd
en overal en ongezien poëzie kan opsnuiven:
dat is een groot geheim. Dat mij extatisch maakt.
Dat ik iedereen toewens.  Ook de dichters.

(29.01.10)

|||||