De aquadynamische droldrop

Het is al gebeurd. En ik weet niet waarom.
Verlangen naar ontlasting. Ontspannen op de bril -
zij het met bedenkingen: is de bril proper? Proper genoeg?
Is hij gevaarlijk? Kleeft er nu gevaar aan mijn poep?

Een beetje gespannen dus, maar ook zelfgenoegzaam:
de aandrang tot ontlasting - het zachtmoedige persen,
het nonchalante laten gaan. Een kleine plons in het water.
En dan gebeurt het. Soms. Totaal onverwacht.

Het is alsof ik iets terugkrijg. Alsof de pot een beetje dankbaar is.
Alsof ook mijn handen ontlast worden. Water, spat. Recht op mijn aars.
Het voelt aan als een tsunami. Water dat recht op mijn aars spat.
Dat is om moord en brand te schreeuwen. Dat is ware paniek.

Heeft water een geheugen? Wat heeft dat water meegemaakt?
Is er nu gevaar? Welk gevaar overstroomt nu mijn aars?
Dat soort vragen.  Bij publieke toiletten.
Of private. Zelfs dat van mij.

(09.03.10)

|||||