Kritiek van de reizende rede

Vreemd genoeg: de troost komt altijd
van mensen die reizen. Als ik mezelf verontschuldig:
"Ik reis bijna niet, ik reis ter plaatse,
en schrijf gedichten - steeds minder", dan zijn ze mild -

heel merkwaardig. "Er zijn mensen die reizen en niets zien,
niets beleven. Er zijn mensen die niet reizen, en open zijn, rijk."
En inderdaad - ik citeer: "Drie dagen in de jungle -
het gaat over Ecuador - maar toen begon ik het toch wel beu te worden."

Dan valt mijn hoofd in mijn soepbord. Elke dag kijk ik
op dezelfde bomen, dezelfde troep rottende bladeren,
dezelfde slordige gazon. En mijn kat, die kijkt met schele ogen.
En elke dag ben ik gelukkig. En bewonder ik:

de bomen, de bladeren, de gazon, en mijn kat.
Die altijd hetzelfde zijn, maar ook een beetje anders.
Drop mij in een oerwoud, en negen levens zouden niet volstaan:
om te willen terugkeren naar dit land vol reizigers.

(30.01.10)

|||||