Uitgang

Vanwaar haar haast? En haar glimlach?
En het zuchten van de deur, waar ze tussenglipt.
Pas in de verte stapt ze langzaam - alsof ik een gevaar ben. En dat ben ik ook.

Voor het dunne vlees op haar lippen.
Voor de omvang van haar ogen.
Voor de snelheid waarmee haar voeten de grond raken.

En ook ik draai mij om, met een bonkend hart.
En een vredige glimlach. En wandel traag in de omgekeerde richting.
Zoals twee deeltjes, die hun botsing nog altijd voltooien.

(24.02.10)

|||||