Wie ben ik?

Administratief

Jawel, hoor: ik ben ooit geboren, ondertussen al 38 jaar geleden. Blijkbaar had ik een piemeltje, en dus werd ik bij het mannelijk geslacht gerekend. Die wereldschokkende gebeurtenis voltrok zich volgens de overlevering in Belsele - dat ligt in de buurt van Sint-Niklaas.
Ik ging naar de kleuterklas in de Kiemerstraat in Sint-Niklaas. En had het vreselijk aan de stok met... zuster Lucia. Maar stond ook als aan de grond genageld toen de aapjes langs ons heen sprongen als de dierentuin (Wazoo, nu dus ontruimd) op bezoek kwam.
De Broederschool: die had de naam 'kindvriendelijk' te zijn. En daar ben ik dus een vriendelijk, maar ook heel creatief en verstandig kind geworden.
Dat kind - dat serieus was beginnen puberen - botste met de kinderen die van het college kwamen: toen ik naar de Latijn-Griekse ging (Sint-Jozef-Klein-Seminarie). Dat heeft voorgoed een talige stempel op mijn leven gedrukt - de gedichtjes van Sappho, Horatius (misschien niet zozeer de gedichten, maar de hele sfeer waarin we die lazen, en de begeestering van onze leraar, Werner Stuyven).

Filosofie

En toen ging ik filosofie studeren, aan de universiteit van Leuven - dat leek mij de enige (universitaire) richting waarvoor ik aanmerking kwam (al kreeg ik van niemand beperkingen opgelegd). En ik deed er nog een - nu heet dat - minor bij: godsdienstwetenschappen. Christologie, soteriologie, genadeleer: ik kan er over meespreken...
Maar dan begon het te spannen in mijn leven: dat filosofie mij nergens ging brengen (zoals iedereen voorspeld had) had ik al vrij vlug door. Meestal had ik weinig interesse voor wat de proffen mij voorschotelden (in de licenties).
Correctie: dat filosofie 'mij nergens ging brengen' - als ik niets ondernam om op te zoek te gaan: naar wat ik zelf wou doen met filosofie. Maar hoe kon ik dat waarmaken?
Ik wist het niet.

Schrijven

Ik ben beginnen schrijven. En daar ben ik sindsdien niet meer mee opgehouden (of heel af en toe, en ook wel in een soort haat-/liefdeverhouding - leven om te schrijven/schrijven om te leven/enkel leven...).
Dat was lang een vorm van vechten: wat wil ík doen? Wat wil ík zeggen? Zo ben ik op zoek gegaan: naar mijn eigen stem. Ook letterlijk.
En zo heb ik veel ontdekt. Én veel geschreven. En heb ik alleen maar meer te schrijven: om alles aan elkaar te rijmen, en vanuit een diepe verbondenheid - dat begint amper een beetje te lukken. (Maar zo belangrijk is het nu niet meer. Ik heb mijn dromen. En ik wil ze graag realiseren. Maar het leven gaat gewoon zijn gang.)

Compromis

Het leven dat daar op volgde, werd een 'compromis': deeltijds werken (onbenullige jobs), en deeltijds: schrijven (of op andere manieren creatief zijn: schilderen, beeldhouwen, smeden, dansen...).
(Ik volgde les aan de Academie van Sint-Niklaas en Anderlecht, zette mijn eerste stappen tango in Brussel, en ga regelmatig de 5 ritmes dansen, meestal bij Michel Wéry.)

Relaties

Mijn eerste verliefdheid (14 jaar) - dat blijkt wel uit de talloze gedichten - valt misschien het best te vergelijken met een blikseminslag. Die van mij een gespleten, zwartgeblakerde boom maakte.
Als er nu terug groen op die boom begint te staan, dan heb ik wel mijn tijd genomen, en die tijd verliep niet bepaald altijd even gemakkelijk.
Maar zo begin ik meer en meer te gelijken op een wandelend wonder - want hoe anders kan je zo een boom beschrijven, die uit zijn eigen kool verrijst met machtige wortels, en een zinderende kruin?

Ik kan over zowet elke mogelijke relatievorm meespreken, denk ik, behalve over het huwelijk (toch niet in eigen naam) of over bordelen.
Van langdurige(re) relaties tot kortstondige affaires, van one-night-stands tot dagelijkse flirts.
Van trouw over een langere periode, tot elkaar snel opvolgende relaties of zelfs relaties naast elkaar. Zoveel verschillende lichamen, kwaliteiten, geuren, nationaliteiten, achtergronden, geschiedenissen...
En mijn goesting (of nieuwsgierigheid) is niet te stillen.

Ik begrijp maar niet waarom ik mij zou moeten beperken tot één vrouw alleen (of zelfs tot enkel vrouwen, al heb ik tot nu toe geen relatie gehad met een man).
Het huwelijk is voor mij een mooie 'symbolische' bezegeling van de relatie tussen een man en een vrouw - 'man' en 'vrouw' als een soort kosmische dans, een wervelend mini-heelal van drama en groei - met (een) kind(eren) als een soort vrucht(en) die dan op veilige bodem valt/vallen.
Maar als ik (!) zie, hoe het functioneert rondom mij, zegt het mij niets: privatisering van kapitaal, privatisering van lichamen en naaktheid, privatisering van ellende.

Ofschoon ik heel graag kinderen wil, heb ik er tot nu toe zelf geen op de wereld gezet. Dat ligt zeker niet aan de vrouwen die ik gekend heb, maar ook en vooral aan mij: mijn angsten, mijn veto tegen de wereld (zoals hij nu draait), mijn materiële en financiële beperkingen.

Poëzie is voor mij (ook) een manier (geweest) om deze geschiedenis te bevatten, 'droog te leggen' als het ware - een keten van boeien op een woelige zee.
Een manier om pijn en geluk te begrenzen en mogelijk te maken.
Een manier om te vergeten en verder te gaan.
Een manier om te herinneren en op te eisen.
Kruimels in het bos van mijn seksleven.

Lichaamswerk

Eén van de grootste veranderingen in mijn leven is ontketend, toen ik een workshop volgde met Jack Painter rond 'de energetische cyclus'. Toen ik ontdekte dat die workshop deel uitmaakte van een opleiding (Posturale Integratie), en toen ik (her)ontdekte dat ik die opleiding eigenlijk al op mijn achttiende had willen doen (ik kende de naam Painter - niet toevallig ook een filosoof - al sinds mijn zestiende, door het boek 'In de ban van je kinderbeelden' van Siddharta Van Langen, nu herwerkt tot 'Vrij van kinderbeelden'), ben ik er uiteindelijk ook aan begonnen. Met verbazende resultaten.
Een hele zoektocht naar en krachtmeting met de invloeden van PI (Reichiaans lichaamswerk, bio-energetica, Gestalt, Rolfing, accupressuur), maar ook met latere strekkingen (Primal Therapy, Past Reality Integration, Somatic Experiencing, Focusing, Mindfulness, Geweldloze Communicatie, enz...)
Ik heb mezelf in die - nog altijd lopende - periode als schrijver/dichter/filosoof een beetje 'tussen haakjes' gezet. Ik heb mij louter en alleen op 'de ervaring' willen concentreren, op loslaten en integreren. Maar lang kan dat niet meer duren: schrijven is ook integreren, poëzie is ook naar de ervaring gaan.
Dus ik weet niet wat er nog allemaal uit mijn pen gaat vloeien.
Of wat mijn leven nog gaat brengen.

Samenwonen

Ik ben niet getrouwd, en wil ook niet alleen wonen. Wat zijn dan de alternatieven?
Ik heb besloten om niet te wachten op wettelijke regelingen die het 'co-housen', 'housesharen' (enz.) ondersteunen, maar probeer zelf een vorm van samenwonen op poten te zetten die 'privé' en 'shared' combineert, met een ecologische en praktisch-'spirituele' (ja, beladen woord, maar is er een alternatief?) inslag.
Door de lacunes in de wetgeving brengt dat veel praktische problemen en spanningen met zich mee. Maar ook het samenwonen zelf is niet altijd even gemakkelijk. Het is echter een voortdurende bron van confrontatie, verheldering, inzicht, oefening - een ophoudelijke leerschool in communicatie, grenzen, macht, liefde... die ik mezelf niet wil besparen.
Het is dus niet verwonderlijk dat ook dit proces zijn neerslag vindt in mijn schrijven.

Voorbehoud

Wellicht herschrijf ik dit verhaaltje af en toe...
Als er weer eens aan mijn 'grenzen' gemorreld wordt...

 

 

Naar mijn leven in 'Bundels'
Naar de 'Invloeden' op mijn werk