Virtuele dankbaarheid

Gelukkig zijn er studio’s.  In die studio’s staan banken.
En stellingen, camera’s.  In die studio’s gaan mensen uit de kleren.

En op basis van berekende risico’s, gaan ze aan de haal:
met ons geld, hun lichaam, hun naaktheid.  En onze liefde.

Gelukkig schamen ze zich.  Of ook niet:  ze gaan uit de kleren.
En bedienen zich van foto’s, om te lijken op het script.

Ze krijgen vochtige kutten.  En stijve piemels.  Of ook niet:
ze nemen pillen.  Of gebruiken gel - meestal geen condooms.

Zoals wij, thuis, aan de kijkbuis.  De geluidsband is meestal hilarisch.
Maar de aarzen zijn ontroerend.  Schijnbaar binnen handbereik,

en zichtbaar geoefend:  in de toost op hun verkrachting.
Kijken, twee uur lang, naar het tennis van een balzak:

dat is ontroerend.  De kleine kreukjes.  De koolzwarte randen.
En thuis wil het niet lukken.  Of het mag niet.

(03.08.02)

|||||